Award stemmen zijn geteld
Verhaal Gijske
|
Gijske 1ste jaar  Ravenklauw Posts: 49 Offline! |
 Gepost op 03-09-2010 21:42:45Verhaal GijskePlzz comment wat je er van vind, kan soms beetje raar overkomen, maar niet schrikken van wat je leest. Het is wel een beetje lang  Verhaal: Ik loop over een weggetje. Links en rechts van me zie ik bomen. Ik draag mijn tennisoutfit. Ik loop maar door, want weet niet wat ik moet doen. Maar mijn gevoel zegt dat ik moet rennen. Ik ga rennen. Waarom weet ik ook niet. Nu zie ik in de verte iets. Een spoorovergang. Maar iets klopt er niet aan mijn plaatje van een spoorovergang. Op het spoor staat een meisje. Een meisje met lang bruin haar. Ze is denk ik ongeveer even groot als ik en draagt ook een tennisoutfit. Ik ren een stukje door en ze staat steeds op dezelfde plek. Iets zegt mij nu dat ik moet stoppen met rennen en stil moet blijven staan. Ik sta versteld als de spoorbomen gaan gillen en naar beneden gaan. Er komt zo een trein aan. Maar waarom blijft het leuke meisje in het tennisoutfit staan? Ik weet niks te doen. Ik wil gillen. Maar ik hoor geen geluid. Ik blijf maar gillen, maar ik hoor geen geluid uit mijn mond komen. Wat is dit? Ik hoor de trein al komen, maar waarom blijft ze staan. De trein nadert en ik… Ik word wakker. “Dit is mijn moment!”, zeg ik. Het is proefwerkweek. Dinsdag 7 juli. De laatste dag van de proefwerkweek. Alleen levensbeschouwing en dan ben ik verlost van school voor 7 weken lang. Nog 3 dagen, dan ben ik jarig. Ik verheug me er nu op. Als Ilse maar kan komen, die kwam niet op mijn feest. Ilse, mijn beste vriendin. Ik ken haar nu 2 jaar. Ik ken haar van de tennis. Het bleek meteen al een goede vriendschap te worden. Ze is echt geweldig. Ze is knap, net zo groot als ik. Ze heeft lang, donker blond haar. Of is het bruin, dat weet ik niet. Ze heeft naast uiterlijke beauty ook een binnenste van jewelste. Ik kan het niet geloven. Zo’n prachtmeid is mijn beste vriendin. Ik hoop echt dat ze kan komen, maar eerst moet ik mijn levensbeschouwing proefwerk nog halen. Ik fiets naar school. Niks aan het handje. Maar dan komen de zenuwen. Levensbeschouwing is mijn slechtste vak en ik heb een voldoende nodig om een 4 gemiddeld te staan, waardoor ik kans heb over te gaan naar Havo 5. Een magere 5.6 is voldoende. Maar hoe krijg ik dat nou voor elkaar. Ik krijg het proefwerk voor me. 12 multiple gok vragen en 8 eigen mening vragen. Na 5 minuten had ik de multiple gok vragen af. Ik snap er toch niks van dus het antwoord was altijd A, B, C of D. Nu komen de openvragen. “Waar gaat het over?” vraag ik mezelf af als ik de eerste open vraag bekijk. “Nou dan gok ik maar wat.” De bel ging, en ik ben nog niet klaar. “Nou nog 5 minuten dan.” Zegt de leraar tegen mij en de rest gaat snel naar buiten om vakantie te vieren. Ik kijk alles nog snel over en weet gewoon dat ik al blij moest zijn met een 4.5 Nou snel naar huis. Ik ben buiten bij mijn fiets. Op dat moment rijd een goede vriend naar mij toe, Ronald. Hij vraagt of ik mee ga naar zijn huis om gitaar te spelen. Nou vooruit dan, ik bel Ilse wel een andere keer. Ik weet niet waarom, maar ik heb een sterk gevoel om haar te bellen. Alleen om te kijken of alles goed met haar is. Gewoon vragen of ze donderdag iets met mij wilt doen. “Waarom donderdag?” vraag ik aan mezelf, maar ik weet het antwoord niet. Nou goed, ik fiets mee naar Ronald. Ronald is een heel goede vriend van mij. Ik heb hem begin vorig schooljaar leren kennen. Hij speelt dezelfde games, luistert dezelfde muziek en speelt ook gitaar. Ik wist dat wij gewoon goede vrienden moesten worden. Ik ben bij Ronald thuis aangekomen. We gaan eerst wat drinken. Ik neem een Coca-Cola, maar Ronald neemt een Cola-Light, het huismerk van de Albert Heijn. Want dat is beter voor zijn beugel, zoals hij dat mooi kan geloven. Nadat we onze cola ophebben gaan we naar boven. Ik ben nu in zijn kamer en zie meteen dat hij die ochtend gitaar had gespeeld. Ik loop naar zijn bed, ga er op zitten en pak zijn gitaar. Ik plug de gitaar in de versterker en doe alsof ik een meester ben in gitaar spelen. Ronald lacht en ze de XBOX aan. We gaan Guitar Hero 3 spelen. Daar kan ik wel gitaar op spelen. Ik speel namelijk op expert, kan zelfs nummers 100% goed spelen. We spelen Rock You Like a Hurricane. Ik vind dit een goed nummer. Maar midden in het nummer gaat mijn telefoon. Ik denk nu meteen aan Ilse, want die moet ik nog steeds bellen. Ik zet het spel op pauze en neem de telefoon op. Het is mijn moeder, die vraag tof ik thuis kom eten. Stomme vraag, want daar heb ik eerder al antwoord op gegeven in een sms. Ik hang op, en zet het spel weer aan. 96% goed gespeeld, op Co-op. Best goed vinden we allebei. Na een partijtje Guitar Hero ga ik naar huis toe. Ik zit weer op mijn fiets. Ik doe mijn oortjes van mijn telefoon in mijn hoofd en ga muziek luisteren. Een sterk gevoel in mij zegt dat ik Seize the Day moet luisteren. Dat is mijn lievelingsnummer. Voordat ik dat doe moet ik eerst even iets anders bekijken. Ik pak mijn telefoon, kijk in mijn telefoonboek en het blauwe lichtje brand op Ilse mobiel. Ik moet haar bellen. Ik bedenk me en zeg tegen mezelf dat ik morgen nog alle kans heb om haar te bellen. Bovendien zie ik haar dan om 5 uur, op de tennisles en kan ik het verhaal ook vertellen. Nu ben ik thuis en ga ik eten. Na het eten ga ik naar boven, om op msn met mensen te praten. Op msn is bijna niemand. Vreemd denk ik. O nee, het is schoolfeest en ik wilde niet gaan. Ik had een gevoel dat het niet verstandig was en dat ik het niet leuk zou vinden, dus ben ik niet gegaan. Nou ja, dan ga ik maar slapen. Ik loop over een weggetje. Links en rechts van me zie ik bomen. Ik draag mijn tennisoutfit. Ik loop maar door, want weet niet wat ik moet doen. Maar mijn gevoel zegt dat ik moet rennen. Ik ga rennen. Waarom weet ik ook niet. Nu zie ik in de verte iets. Een spoorovergang. Maar iets klopt er niet aan mijn plaatje van een spoorovergang. Op het spoor staat een meisje. Een meisje met lang bruin haar. Ze is denk ik ongeveer even groot als ik en draagt ook een tennisoutfit. Ik ren een stukje door en ze staat steeds op dezelfde plek. Iets zegt mij nu dat ik moet stoppen met rennen en stil moet blijven staan. Ik sta versteld als de spoorbomen gaan gillen en naar beneden gaan. Er komt zo een trein aan. Maar waarom blijft het leuke meisje in het tennisoutfit staan? Ik weet niks te doen. Ik wil gillen. Maar ik hoor geen geluid. Ik blijf maar gillen, maar ik hoor geen geluid uit mijn mond komen. Wat is dit? Ik hoor de trein al komen, maar waarom blijft ze staan. De trein nadert en ik kan plotseling schreeuwen. Ik gil en ren naar haar toe. Ze hoort mij en kijkt om. De angst in haar ogen toen ze mij zag kan ik voelen. Ik ren en schrik plotseling heel hard. Ik zie haar nu heel goed. Het is Ilse!? Ik word weer wakker. Het is woensdag 8 juli. Ik zweet me kapot, en zo warm is het niet in mijn kamer. Ik snap er niks van. Maar die droom kan niks betekenen. Ik vertel het vanavond wel tegen Ilse. Elke keer na de tennisles gingen we naar haar huis toe. Voor haar huis stoppen we altijd en gaan we met elkaar gezellig praten. Ik ben 1 keer binnen geweest. Dat was vorige week maandag. We gingen toen naar de Kermis. Ik pak mijn schooltas en prop al mijn schoolboeken erin. Ik moet vandaag mijn boeken inleveren op school. Ik voel me eigenlijk niet zo goed. Maar ik moet naar school. Ik loop naar beneden met mijn tas en ga alle ochtenddingen doen. Ik zit nu weer op mijn fiets. Ik fiets richting school. Onderweg kom ik Ronald weer tegen. Samen gaan we naar school fietsen. Op school is ook niks aan het handje. Ik praat met veel mensen. Nu moet ik toch echt mijn boeken inleveren. Ik loop naar boven, en zie meteen een docent die vraagt naar mijn boeken. Ik lever mijn boeken in en ga weer naar mijn fiets. Ik zit weer op de fiets. Ik fiets alleen naar huis. Dit doe ik heel vaak. Maar nu is het anders. Ik voel me leeg van binnen. Mijn hart doet pijn en ik heb een brok in mijn keel. Waarom weet ik niet. Ik doe maar alsof er niks aan de hand is en fiets verder naar huis. Ik zit nu thuis. Ik heb even iets gegeten en zit achter de laptop. Ik zit op msn. En plotseling gaat mijn telefoon af. Zoals gewoonlijk deze week denk ik meteen aan Ilse. Ik kijk op mijn telefoon. Het is mijn tennisleraar. Waarom belt ze mij. Ik neem op. “Heb je het nieuws al gehoord?” vraagt ze haastig. “Welk nieuws?” vraag ik. Ik vraag me echt af welk nieuws ze bedoeld. Ze vraagt naar mijn moeders nummer. Ik sms het naar haar en ga naar mijn kamer. In mijn kamer pak ik mijn lenzenpotje en loop nu naar de badkamer. Ik had ze eerder nog niet in, omdat ik nog redelijk kan zien zonder lenzen. Ik ben in de badkamer. Ik zeg tegen mezelf: “Er is niks aan de hand, gaat vast over de les. Als Ilse niet dood is vind ik alles goed.” Waarom ik zeg dat ik hoopte dat Ilse niet dood is weet ik niet. Het komt spontaan in me op. Ik heb bijna een lens in. Op dit moment gaat opeens de badkamerdeur open. Ik zie mijn vader en mijn moeder staan. “Wat doe hij nou hier?” vraag ik mezelf af. Mijn ouders zijn gescheiden en ik woon bij mijn moeder. Maar ik moet meekomen zegt hij. Naar mijn kamer. Ik loop mee en ga op bed zitten. Mijn moeder moet huilen. Er moet gewoon iemand dood zijn. “Als het maar niet Ilse is” denk ik bij mezelf. “We moeten je iets vertellen.” Zegt mijn vader. “Ilse is voor de trein gesprongen, ze is dood.” Ik weet niet wat ik moet zeggen. Ook niet wat ik moet denken. Ik voel me nog leger dan eerst. Hoe kan dit gebeuren. Ze is voor de trein gesprongen, precies zoals ik twee keer achter elkaar heb gedroomd. “Ik heb dit kunnen voorkomen.” denk ik bij mezelf. Ik meen dat echt. Ik wist het en heb niks gedaan. Hoe kon ik zo stom zijn. Ik voel me leeg, nog leger dan eerst. Mijn leven is nu compleet voorbij. Zij was mijn grootste liefde. Maar het kan nu niet meer. Ik ga slapen, met een zwaar ***gevoel. Twee dagen voor mijn verjaardag, mijn beste vriendin verloren. Hopen dat ik een beetje kan slapen. En dat ze er morgen weer is, dat dit een droom is en wakker word op een prachtige dag, op een dinsdagochtend. Op dinsdagochtend 7 juli. En hoop dat ik het kan voorkomen. Ik hoop nog elke dag dat ik plotseling wakker word en terug ben op dinsdagochtend 7 juli 2009. Hopen dat ik dit gruwelijke drama kan voorkomen. Maar helaas. ---------------------------------------- |
|
Kathy Dreuzel  Huffelpuf Posts: 17 Offline! |
 Gepost op 14-09-2010 20:58:31Ik vind het verhaal wel nice, maar je valt wel veel in herhaling.. >.< "Als ik een tip mag geven.. Je moet erop letten dat je niet de hele tijd "Ik", "Zij" en "Hij" gebruikt aan het begin van een zin.. En sommige dingen herhaal je ook letterlijk. (Ik heb het gevoel dat..) Ik hoop dat je er wat aan hebt en het is wel een raar verhaal, maar ik heb ook zo eens een boek gelezen.. :D Kathy ---------------------------------------- What doesn't kill me, only makes me stronger. Mijn verhaal... |
|
Navigatie:
1