Award stemmen zijn geteld
One shots
|
MyZand Schoolhoofd  Zwadderich Posts: 1.373 Offline! |
 Gepost op 27-12-2009 20:40:16One shotsVoortaan zet ik hier mijn one shots hier maar neer. Aangezien ik niet echt tijd/zin maakt om een heel verhaal te schrijven. Vandaar de one shots, natuurlijk kan ik ook een heel nieuw topic openen.. Maar persoonlijk zie ik dat als spam.Dus ik dacht aangezien ik the present toch niet af maak weizig het topic wel ^^ Sommige shots verzin ik uit verveling of tijdens een msn gesprek. Daarom kunnen ze nogal vaag zijn af en toe.. Maar je moet het maar als humor zien.  Hier het lijstje van de one shots die ik heb gemaakt: *Het paarse konijn en de gijzelnemer. ----------------------------------------  Let the sun shine in my life I'll need it  |
|
MyZand Schoolhoofd  Zwadderich Posts: 1.373 Faunaat: Meermens Offline! |
 Gepost op 29-08-2010 21:49:13Aangezien ik dit topic in 2009 heb geopend.. mag ik hem wel even naar boven posten vind ik.  Het paarse konijn en de gijzelnemer. Er was eens… …Een kabouter en die kabouter ging naar een roze olifant. Samen gingen ze naar het clubhuis waar het paarse konijn genaamd Sanne hen opwachten. De groep was compleet. Maar toen op een dag, was Sanne het niet die hen opwachten. Er was een brief achter gelaten: 'Als jullie het paarse konijn ooit nog terug willen zien. Moeten jullie voor morgen om de zelfde tijd 200 pannenkoeken bakken en die bij mijn hol afleveren.' De roze olifant en de kabouter keken elkaar verbaast aan. 'Wat moeten ze met Sanne?' zei de kabouter. 'Ik weet het niet, misschien word hij wel slaaf.' zei de roze olifant ernstig. Al snel begonnen ze met bakken. Ondertussen in het hol van de gijzelnemer schreeuwde Sanne om hulp. 'Help help! Wie kan mijn redden?' 'Niemand zou je kunnen horen' antwoorden de gijzelnemer. 'Je zit hier voor eeuwig vast! 200 pannenkoeken ha! Dat lukken die olifant en die kabouter nooit!’ ‘Kabouter Paulus kan heel goed en snel bakken en de roze olifant maakt het heerlijkste beslag van het land.’ zei Sanne. Paulus en de olifant zonder naam waren al druk bezig met bakken, maar ze hadden nog maar 4 uur en ze hadden pas 50 pannenkoeken gebakken. 'Het gaat veel te langzaam' concludeerde Paulus. 'Niet al ik sneller mix en jij sneller bakt, kom op, we hebben nog maar weinig tijd.' zei de olifant. Sanne zat stil achter de tralies te wachten totdat Paulus en de roze olifant haar kwamen redden. 'Zouden ze niks meer om me geven?' zei ze zacht. 'Die lui?' zei de gijzelnemer. 'Als het ze al lukt om 200 pannenkoeken te bakken, ze geven niks om je. Waarom kom je niet werken voor mij?' Sanne dacht na, Nee. Ze gaven nog wel om haar. Het gaat ze lukken! 'Nooit van mijn konijnen leven,' antwoorden Sanne. 'Mij best,' zei de gijzelnemer. 'Maar op een dag verander je van gedachten. Let maar op.' Sanne keek hem aan, en schudden vastbesloten haar hoofd. Ze zou nooit voor hem gaat werken, niet uit vrije wil. Dat zou haar leven een totale ramp maken. De tijd verstreek, en het was inmiddels bijna tijd. Paulus en de roze olifant waren nog steeds druk bezig met bakken maar opschieten deed het niet ze hadden er pas 162. 'We halen het niet!' schreeuwde de roze olifant. 'Wel als we door werken!' riep Paulus uit. Ze deden er alles aan om Sanne niet in handen van de gijzelnemer te vallen. Het was slechts seconden nog en Sanne wist niet meer of ze nog wel zouden komen. 'Goed.' zei ze. 'Goed, als Paulus en de roze olifant niet komen heb jij je werkster. Maar wanneer ze wel komen hou je me niet tegen als ik weg wil.' 'We hebben een deal.' zei de gijzelnemer en grijnsden. Ze schudden elkaar de hand en toen pas besefte Sanne was ze dat gedaan. Haar vertrouwen in haar vrienden was totaal verdwenen. Plots verschenen Paulus en de roze olifant in het licht van het hol. Sanne keek op. 'Paulus! Olifant!' riep Sanne. 'Wacht,' zei de gijzelnemer en er trok een grimas over zijn gezicht. 'Kom hier, mijn vrienden.' Paulus en de roze olifant kwamen dichterbij en stonden uit eindelijk voor de gijzelnemer. 'Buig,' zei hij. Ze bogen en hielden de 4 schalen met ieder 50 pannen koeken omhoog. Tenminste dat dachten ze. De gijzelnemer telde snel de pannenkoeken. '199…' '199!' brulde hij. Sanne keek haar vrienden geschrokken aan en dacht aan het lot dat haar te wachten stond. 'Jullie hebben gevaalt..' zei de gijzelnemer. 'En niemand. Niemand komt ongedeerd weg uit mijn hol zolang ik het wil. Verdwijn nu uit mijn zicht. Of anders kunnen jullie dit niet meer na vertellen.' 'Maar,' zei Sanne. 'Vergeet niet, mijn vrienden zijn gekomen. Dus je zou me moeten laten gaan wanneer ik zelf wil.' Zo ging het de geschiedenis in en zo zal het zich onthouden. Tot die tijd ging Sanne nooit weg, niet omdat ze toch werd gedwongen. Maar haar vrienden zijn nooit meer terug gekeerd… …En ze leefde nog lang en gelukkig. En ja, ik heb een vrezelijk vage fantasie  Vertel maar wat jullie er van vinden ---------------------------------------- Let the sun shine in my life I'll need it |
|
|
arnor Hoofdmonitor  Zwadderich Posts: 684 Faunaat: Hippogrief Offline! |
Gepost op 04-09-2010 08:05:00 Leuk verhaaltje!!! Maar bedoel je dan dat Sanne wel bij de gijzelaar blijft en de olifant en de kabouter vermoord worden? ----------------------------------------  ...Light may be useful if there's darkness... ...It's all about blood... |
|
|
MyZand Schoolhoofd Zwadderich Posts: 1.373 Faunaat: Meermens Offline! |
Gepost op 27-09-2010 19:00:39 Nee, ze zijn niet vermoord. Ik ben maar eens verder gegaan met dit verhaal. Ja.. Nu is het eigenlijk iets serieuser. So, have fun. Hoofdstuk 1 “Er gaan geruchten over dat je vrienden je zoeken” zei de gijzelnemer, Mart tegen Sanne, die inmiddels geen konijn meer was. De tovenarij was uitgewerkt omdat Sanne de club had verlaten. Ze had lang blond haar en donker blauwe ogen. Ze was niet zo lang en had een mooie lichaamsbouw. “Ow…” zei ze, “dan moeten ze dat maar proberen. Ze vinden me toch niet.” Ze waren weggegaan uit het bos in de hoop dat ze niet meer gestoord zullen worden. Nu zaten ze ergens in Duitsland in een bos aan de rand van een riviertje. Sanne was bezig om een hol te graven waar ze beide in konden. Het was snel gedaan want ze had binnen een paar minuten het hol al af. Ondertussen had Mart hout gezocht voor een vuur vanavond. “Je geeft niet meer om ze hè?” vroeg hij. “Nee.” zei Sanne kort af en ze ging het hol weer binnen. Mart volgde haar snel en hield haar tegen door voor haar te gaan staan. “Vertel.” Toen ze niks zei ging hij verder, “je kan me echt vertrouwen.” “IK? JOU? VERTROUWEN?” riep ze uit. “En waarom zou ik? ” “Zeg ik ben wel de gene die jou tot die haat heeft gezet volgens mij.” “Nou..” Sanne aarzelde even, ze moest het toch een keer vertellen. “Mijn ‘vrienden’ zijn er nooit voor mij geweest het enige waar ik voor diende was het passen op het clubhuis, de schoonmaak, huishoudelijke klusjes. Alleen daarom wouden ze me terug, willen ze me nu nog steeds. Alleen maar zodat er iemand voor ze zorgt. Alsof ik hun sloofje ben, hun moeder die alle problemen moet oplossen inclusief die van mezelf.” Ze stopte even met praten en kijkt hem even aan. Als hij niks zegt gaat ze verder. “Daarom wil ik gewoon het liefst met jou samen verder reizen en niet meet het sloofje zijn van Paulus en de roze olifant. Al vanaf dat ik ze ken doen ze alsof ik maar een schoonmaakster ben, ik ben niet op een vriendschappelijke manier belangrijk voor ze.” Mart keek haar begrijpelijk aan. Sanne leek in tranen uit te kunnen barsten. Een traan liep over haar wang en de gijzelaar sloeg zijn armen om haar heen. “Het komt wel goed, nu ben je hier, die vrienden van je zullen je niet vinden. We gaan gewoon net zo lang reizen tot we ze kwijtraken,” fluisterde hij en knuffelde haar stevig. “Wij blijven samen, wat er ook gebeurd. Jij zou je hier niet zo uit te hoeven sloven. Wij kijken samen hoe we het gaan aanpakken. Je staat er echt niet alleen voor.” Ze veegde haar tranen weg en glimlachte. “Altijd,” zei Sanne instemmend maar kon er geen glimlach vanaf krijgen. “Weetje, ik heb een vraag. Waarom heb je mij ontvoerd? Wat is je doel? Want ik denk niet dat het jou op de pannenkoeken ging, er zit echt wel meer achter.” Nu was Mart even stil. “Ik. Ik weet het niet, ik was ja al een tijdje aan het bespieden,” zei hij en bloosde, “maar nooit het idee van te voren gehad om je echt te gijzelen. Toen ik het eenmaal deed wist ik niet wat me bezielden maar ik kon niet meer terug. De pannenkoeken had ik alleen maar bedacht om er nog iets tegenover te hebben. Zodat ze nog kans hadden om je te bevrijden. Het was mijn bedoeling helemaal niet om je vast te houden. Ik wou alleen even gezelschap, iemand om mee samen te zijn.” Hij streelde met zijn hand over Sanne’s wang en een koude gloed ging door haar geen. Ze huiverde en deed een stap achter uit. “Had het dan gezegd,” zei ze kil, “had je voorgesteld maar niet zo.. zo direct. Ik vind je nu ook gewoon aardig, maar in het begin was ik doodsbang voor je. Ik huiverde van je. Als je nou op een vriendelijke manier naar me was toe gekomen was ik misschien wel eerder een vriend voor je geweest. Had ik je geholpen.” “En nu niet meer,” zei Mart voorzichtig. “Nu nog steeds, Maar als jij eerder aardiger tegen me was geweest, was ik dat ook voor jou,” zei ze iets harder en liep nu helemaal van hem weg. Ze ging tegen de muur aan de andere kant van het hol zitten, trok haar benen op en sloeg haar armen er om heen. Mart kwam achter haar aan, ging naast haar zitten en sloeg zijn armen om haar heen. Sanne liet haar hoofd op zijn schouder zakken. “Meisje, het spijt me, echt. Ik wist gewoon niet wat…” “Ssst, meer hoef ik niet te horen,” onderbrak Sanne hem. “We hebben gewoon een verkeerde start gehad. Daar kunnen we niks meer aan doen.” Ze hoorde buiten een geluid, even keken ze elkaar aan en ze wisten dat ze het zelfde dachten. Haar vrienden kwamen er aan, buiten hoorden ze twee mensen lopen. Mart sprong op en ging voor Sanne staan ter verdediging. Ze hielp zichzelf omhoog en ging vlak achter hem staan. Ze zagen de schaduwen en tot hun verbazing waren ze niet het kenbaar in Sanne’s vrienden. Ze kwamen steeds dichter bij en Sanne dook in elkaar tegen Mart aan. De twee gedaantes liepen het hol binnen, mensen, concludeerde Sanne. De gedaantes waren niet groot, maar ook niet klein. Ze zaten er een beetje tussen in. De gedaantes kwamen dichter bij en liepen in een rechte lijn zelfverzekerd naar ze toe. Wat zouden ze willen? Dacht Sanne. ---------------------------------------- Let the sun shine in my life I'll need it |
|
Navigatie:
1